HISTORIA TENISA STOŁOWEGO

Tenis stołowy pochodzi z Azji, gdzie znany był w Indiach i Chinach w XVII wieku. Niektórzy uważają że dyscyplina ta była znana już w IX wieku, kiedy to uprawiali ją mnisi w Indyjskich klasztorach. W Europie prekursorami tenisa stołowego byli Anglicy. Nową grę jako pierwsi demonstrowali w latach osiemdziesiątych XVIII wieku marynarze, kupcy i żołnierze, którzy wcześniej spotkali się z tą dyscypliną w Indiach. W znacznym stopniu tenis stołowy rozwinął się w Anglii z tenisa ziemnego, gdy od połowy XIX wieku podczas niepogody i zimą gracze przenosili się z kortów do salonów lub sal jadalnych. Zanim dyscyplina zdobyła dużą popularność nazywana była whiff-whaff, gossima (stara japońska gra uważana za jedną z poprzedniczek tenisa stołowego). Najpopularniejsze określenie tenisa stołowego, ping - pong, wbrew powszechnym opiniom nie pochodzi z Chin, ale z Anglii. Nazwę tę upowszechnili bracia Hamley - właściciele londyńskiej firmy Hamley Brothers, a pochodziła ona od uderzenia piłki rakietką ( ping) oraz odbicia piłki od stołu (pong). W drugiej połowie XIX wieku tenis stołowy zaczął na wyspach Brytyjskich stopniowo zdobywać popularność przede wszystkim wśród oficerów. Gra w ich wydaniu polegała na odbijaniu gumowej piłeczki długimi drewnianymi rakietkami na dwóch połączonych stołach. Uczestniczyły w niej również kobiety. Wielu zwolenników zyskał tenis stołowy wśród angielskiej młodzieży, zwłaszcza studentów. Grali oni na stołach przy których spożywali posiłki, co przyczyniło się do rozwoju tej gry w barach, klubach, kawiarniach, restauracjach i stołówkach. Stoły pingpongowe wypierały stamtąd popularny wcześniej bilard. Z Anglii tenis stołowy dotarł na przełomie XIX i XX wieku do innych krajów europejskich. Wielu sympatyków znalazł szczególnie w Monarchii Austro - Węgierskiej, Niemczech i Szwecji, gdzie rozwinął się jeszcze przed wybuchem pierwszej wojny światowej. Na początku XX wieku dyscyplina ta odrodziła się w kilku krajach azjatyckich, głównie w Chinach i Japonii, która w pierwszych latach XX wieku stanowiła azjatyckie centrum tej gry. Największy rozkwit przeżywał ping - pong w Anglii, która przodowała w wielu inicjatywach, służących rozwojowi tej dyscypliny. W 1898 roku odbył się pierwszy turniej Quens Hall w Londynie, a w 1902 roku została założona pierwsza krajowa federacja tenisa stołowego ETTA (English Table Tennis Association). W 1902 odbyły się nawet nieoficjalne mistrzostwa świata. W 1901 James Gibb, angielski entuzjasta tenisa stołowego, po wycieczce do USA zaczął używać piłeczki z celuloidu. Ważna data dla tenisa stołowego to rok 1903, kiedy to E.C. Goode wprowadził okładziny przyklejane do deski. Po chwilowym regresie w rozwoju związanym z pierwszą wojną światową tenis stołowy rozwijał się w Europie bardzo dynamicznie. Powołano kolejne krajowe federacje tenisa stołowego: w Walii - 1921, Austrii - 1923, na Węgrzech - 1924, w Czechosłowacji i Niemczech - 1925, Szwecji - 1926. W dniu 15 stycznia 1926 roku z inicjatywy Niemieckiego Związku Tenisa Stołowego doszło z okazji II Międzynarodowych Mistrzostw Niemiec w Berlinie do spotkania przedstawicieli związków z Anglii, Austrii, Węgier i Niemiec. Uczestnicy postanowili założyć światową federację tenisa stołowego i przeprowadzić w Anglii, w grudniu 1926 roku I Mistrzostwa Europy. 12 grudnia 1926 roku w Londynie odbył się zjazd założycielski ITTF (Międzynarodowej Federacji Tenisa Stołowego). Członkami założycielami ITTF byli Anglia, Austria, Czechy, Dania, Indie, Niemcy, Szwecja, Walia, Węgry - przedstawiciele tych federacji opracowali statut organizacji. Zjazd dokonał wyboru prezydenta federacji, którym został Ivor Montagu, który pełnił tą rolę do 1967 roku. W 1927 w Londynie odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa świata w roku 1927 w których tytuły mistrzowskie zdobyli tenisiści węgierscy: w grach pojedynczych Maria Mednyansky i dr Roland Jakobi oraz reprezentacja narodowa w konkurencji drużynowej. W okresie międzywojennym kolejne Mistrzostwa świata odbywały się równolegle ze zjazdami ITTF. Kolejne kongresy ITTF i Mistrzostwa Świata odbywały się w: Sztokholm 1928, Budapeszt 1929, Berlin 1930, Budapeszt 1931, Praga 1932, Baden 1933, Paryż 1934, Londyn 1935, Praga 1936, Baden 1937, Londyn 1938, Kair 1939. W latach 1926 - 1939 supremację w rywalizacji międzynarodowej osiągnęli węgierscy tenisiści stołowi, a najlepszy wśród nich - Victor Barna - zdobył 5 złotych medali w turnieju indywidualnym, 9 złotych medali za grę podwójną i mieszaną oraz 7 złotych medali za grę w drużynie, łącznie zdobył on 21 złotych medali. Niemniej utytułowana była jego rodaczka Maria Mednyansky, która zdobyła łącznie 18 złotych krążków, 5 w turniejach indywidualnych oraz 13 w grze podwójnej i mieszanej. Tenis stołowy rozwinął się w latach 20 i 30-tych XX wieku również w Chinach, Indiach i Japonii. W 1935 roku powstało Ogólnochińskie Towarzystwo Tenisa Stołowego. Coraz popularniejsza stawała się dyscyplina w Australii, Egipcie i USA. Kolejną przełomową datą dla tej dyscypliny sportu był rok 1988, kiedy to tenis stołowy po raz pierwszy pojawił się w programie igrzysk olimpisjkich w Seulu.
Na podstawie książki Ryszarda Kulczyckiego "Tenis stołowy w Polsce 1919 - 1989"